"En Alia Lando" - Parto 1 da 2

Far: Ernest Hemingway
Enesperantigis: Adamo Andersono
Traduko © 2003 Adamo Andersono
Prenata de "The Snows of Kilimanjaro and Other Stories" © 1927 Ernest Hemingway
(Malneto)

En la aŭtuno la milito estis ĉiam tie, sed ni ne iris plu al ĝi. Estis malvarme en la aŭtuno en Milano kaj la mallumo venis tre frue. Tiam la elektraj lumoj ŝaltis, kaj estas agrable laŭ la stratoj por oni rigardanta en la fenestroj. Estis multa da ĉasaĵo pendanta ekster la butikoj, kaj la neĝo pulvoris en al peltoj de la vulpoj kaj la vento blovis iliajn vostojn. La cervoj pendis rigidaj kaj pezaj kaj malplenaj, kaj la malgradajbirdoj blovis en la vento kaj la vento turnis siajn plumojn. Estis malvarma aŭtuno kaj la vento venis malsupre de la montoj.

Ni estis tute ĉe la hospitalo ĉiu posttagmezo, kaj estis malsamaj pasejoj por piediri trans la urbo tra la krepusko al la hospitalo. Du de la pasejojestis laŭlonge kanaloj, sed si estis longa. Ĉiam, tamen, oni transiris ponton trans kanalo por eniri la hospitalon. Estis la elekto de tri pontoj. Sur unude ili virino vendis kaŝtanarbojn rostintajn. Estas varme stari antaŭ ŝia braĝfajro, kaj la kaŝtanarboj bestis varmaj poste en onia poŝo. La hospitalo estis tre maljuna kaj tre bela, kaj oni eniris tra pordo kaj piediris trans korto kaj el pordo en la alia flanko. Estis kutime funebraĵoj komencantaj de la korto. Preter la maljuna hospitalo estis la novaj brikpavilonoj, kaj tre ni kunvenis ĉiu posttagmezo kaj estis tute tre ĝentilaj kaj interesintaj pri kio misis, kaj sidis en la maŝinoj tiuj estis multe gravi.

La doktoro venis al la maŝino kie mi estas staranta kaj diris: “Kio ŝatis pli bone fari antaŭ la milito? Ĉu vi praktikis sporton?”

Mi diris: “Yes, futbalo.”

“Bona,” li diris. “Vi povos ludi futbalo denove pli bone ol ĉiam ajn.”

Mia genuo ne fleksis kaj la kruro descendis rekte de la genuo al la maleolo sen suro, kaj la maŝino estis por fleksi la genuo kaj igi ĝin tiel rajdi biciklon. Sed ĝi ne fleksis jam, kaj anstataŭ la maŝino skuiĝis kiam ĝi venis al la tasko de fleksado. La doktoro diris: “Tio tute pasos. Vi estas bonŝanca juna viro. Vi ludos futbalon denove tiel ĉampiono.”

En la sekvanta maŝino estis majoro kiu havas malgrandan manon tiel tiu de bebo. Li palpebrumis min kie la doktoro ekzamenis lian manon, kio estis inter du ledaj rimendoj tioj resaltis supre kaj malsupre kaj klakis la rigidajn fingrojn, kaj diris: “Kaj ĉu mi ludos futbalon, kapitano-doktoro?” Li estis jam tre bonega barilaĵisto, kaj antaŭ la milito la plej bonega barilaĵisto en Italio.

La doktoro iris al lian oficejon en malantaŭĉambro kaj portis fotografaĵon kion montris manon tiun estis velkita preskaŭ tiel malgranda tiel tiu de la majoro, antaŭ ĝi estis ricevinta maŝinkurson, kaj post ĝi estis malmulte pli granda. La majoro tenis la fotografaĵon per lia bona mano kaj rigardis ĝin tre zorge. “Vundo?” li demandis.

“Industria akcidento,” la doktoro diris.

“Tre interesa, tre interesa,” la majoro diris, kaj donis ĝin ree al la doktoro.

“Ĉu vi havas fidon?”

“Ne,” diris la majoro.

Estis tri knaboj kiu venis ĉiun tagon kiu estis ĉirkaŭ la sama aĝo tiel mi estis. Ili estis tute tri de Milano, kaj unu de ili estos advokato, kaj unu estos pentristo, kaj unu estis intencinta estos soldato, kaj post ni estis finintaj kun la maŝinoj, iam ni piediris kune al la Café-o Cova-o, kiu estis apud la pordo de la Scala-o. Ni piediris la mallongan distancon tra la komunisma kvartalo ĉar ni estis kvar kune. La homoj malamegas nin ĉar ni estis funkciuloj, kaj de la vinbutiko iu kriis, “A basso gli ufficiali!” tie ni pasis. Alia knabo kiu piediris kun ni iam kaj faris nin kvin portis nigran silkan naztukon trans lia vizaĝo ĉar li havis ne nazo tiam kaj lia vizaĝo estos rekonstruita. Li estis irinta far al la fronto de la milita akademio kaj estis vundita ĝis post horo post li eniris la frontan linion por la unua fojo. Oni rekonstruis lian vizaĝon, sed li estis de tre maljuna familio kaj oni ne povis refari la nozon ĝuste. Li iris al Sud-Ameriko kaj laboris en banko. Sed ĉi tioj estis longa tempo jam, kaj tiam ni ne tuta de nin scias kiel estos poste. Ni nur sciis tiam ke estis ĉiam la milito, sed ke ni ne estis ironta al ĝin plu.

Ni tuta havis la samajn medalojn, krom la knabo havanta la nigran silkan bandaĝon trans lia vizaĝo, kaj li ne estis jam ĉe la fronto por sufiĉa tempo por havigi iojn medalojn. La alta knabo havanta tre palan vizaĝon kiu estos advokato estis jam leŭtenantode Arditi-o kaj havis tri medalojn de la speco ke ni nur havis unu. Li estis loĝinta dum tre longa tempo kun morto kaj estis iomete indiferenta. Ni tua estis iomete indiferentaj, kaj estis nenio kiu tenis nin kune krom kiu ni kunvenis dum ĉiu posttagmezo ĉe la hospitalo. Kvankam, dum ni piediris al la Cova tra la gansterejo de la urbo, piediranta en la mallumo, dum lumo kaj kantado elvenanta de la vinbutikoj, kaj iam devanta piediri en la la strato kiam la viroj kaj virinoj rampis kune sur la trotuaro por ke ni devis ŝanceli ilin por transmovi, ni sentis kuntenita pro esti io kiu okazinta kiu ili, la homoj kiu malŝatis nin, ne kompredas.

Ni mem tuta kompredis la Cova, kie estis riĉe kaj varme kaj ne tro hele lumita, kaj brue kaj fume je certa horoj, kaj estis ĉiam knabinoj ĉe la tabloj kaj la ilustritaj ĵurnaloj en rako sur la muro. La knabinoj ĉe la Cova estis tre patriotaj, mi konstatis ke la plej patriotaj homoj en Italia estis la knabinoj de la kafejoj—kaj mi kredas ke ili estas ankoraŭ patriota.
La knaboj komence estis tre ĝentilaj pri miaj medaloj kaj demandis de mi kion mi faris por havigi ilin. Mi montris ilin la ĵurnalojn, kiu estis skribitaj en tre bela lingvaĵo kaj plenitaj de fratellànza kaj abnegazione, sed kiu vere diris, kun adjektivoj foritaj, ke mi estis donita la medaloj ĉar mi estis Usonano. Post tio ilia manieroj ŝanĝis malmulte al mi, kvankam mi estis ilia amiko kontraŭ la eksteranoj. Mi estis amiko, sed mi estis neniam vere unu de ili post ili estis legintaj la alvokojn, ĉar estis malsame kun ili kaj ili estis farintaj tre malsamajn aferojn por havigi iliajn medalojn. Mi estis vundita, estis vere; sed ili ĉiuj sciis ke esti vundita, post ĉiuj, estis vere akcidento. Mi hontis neniam pri la rubandoj, tamen, kaj iam, post la koktelhoro, mi imagis min finitan ĉiojn kiujn ili faris por havigi iliajn medalojn; sed piedirante hejmon tra la malplenaj stratoj kun la malluma vento kaj ĉiuj de la butikoj fermitaj, penante resti apud la stratlumiloj, mi sciis ke mi neniam estus farinta tiajn aferojn, kaj mi tre timis mortiĝi, kaj ofte kuŝis en lito je nokto sola, timanta mortiĝi kaj scivolanta kiel mi estus kiam mi reiros al la fronto.

La tri havantaj la medalojn estis tiel caŝadfalkoj; kaj mi ne estis falko, kvankam mi eble sajnas tiel falkoal tiuj kiuj neniam caŝis; ili, la tri, sciis pli bonaĵon kaj tiel ni drivis aparte. Sed mi restis bone amike al la knabo kiu estis vundita je lia unua tago ĉe la fronto, ĉar li neniam scios nun kiel li estus; tial li povas neniam esti akceptita ankaŭ, kaj mi ŝatis vin ĉar mi pensis ke li ne estus falko ankaŭ.