L' Atendo de Tago

Far: Ernest Hemingway
Enesperantigis: Adamo Andersono
Traduko © 2003 Adam Andersono
Prenata de "The Snows of Kilimanjaro and Other Stories" © 1927 Ernest Hemingway

Li venis en la ĉambro por fermi la fenestrojn dum ni estis ankoraŭ enlita kaj mi vidis ke li aspektis malsana. Li estis tremanta, lia vizaĝo estis blanka, kaj li marŝis malrapide kvazaŭ movado dolorigas sin.

"Kio estas la gravo, Schatz?"

"Mi estas haviginta kapdoloron."

"Vi devus pli bone iri liton."

"Ne. Mi estas en ordo."

"Vi iru liton. Mi vidos vin, kiam mi estas vestinta."

Sed kiam mi venis malsupren la ŝtuparon, li estis vestinta, sidanta apud la fajro, rigardata tiel tre malsana kaj mizera knabo de naŭ jaroj. Kiam mi lokis mian manon sur lia antaŭkapo, mi sciis ke li havis febron.

"Vi iru supre liton," mi diris, "vi estas malsana."

"Mi estas en ordo," li diris.

Kiam la doktoro venis, li mezuris la tempaturon de la knabo.

"Kioma estas ĝi?" mi demandis lin.

"Cent du."

Fundŝtupara, la doktoro lasis tri malsamajn medicinojn en malsamaj kolorhavaj kapsuloj kun instruktoj por doni ilin. Unu estis malsuprporti la febron, alia laksigo, la tria superveni acidan kondiĉon. La mikroboj de gripo povas nur ekzisti en acida kondiĉo, li klarigis. Li ŝajnis scii ĉiujn pri gripo kaj diris ke estus nenio pri kiu ĉargeni se la febro ne irus super cent kvar gradoj. Ĉi tio estis milda epidemio da la gripo, kaj estus ne danĝero se oni evitus pneŭmonion.

Reen la ĉambro mi skribis la tempaturon de la knabo kaj faris noton kiu enhavis la horon por doni la diversajn kapsulojn.

"Ĉu vi deziras min legi al vi?" mi demandis lin.

"Okej. Se vi dezirus," diris la knabo. Lia vizaĝo estis tre blanka kaj estis mallumaj areoj sub liaj okuloj. Li kuŝis senmove en la lito kaj ŝajnis tre aparta de kion estis okazi.

Mi legas laŭte de la Book of Pirates de Howard Pyle; sed mi povis vidi ke li ne atentas kion mi estis legantan.

"Kiel sentas vin Schatz?" Mi demandis lin.

"Ĝusta la sama, ĝisnuna," li diris.

Mi sidis ĉe la litfinaĵo kaj legis lin dum mi atingis por esti la tempo por doni alia kapsulon. Estus estinita natura por li dormiĝi, sed kiam mi rigardis supre, li estis rigardanta la litfinaĵon, aspekti tre strange.

"Kial vi ne penas dormiĝi? Mi vekigos vin por preni la medicinon."

"Mi preferas resti maldorma."

Post tempo li diris al mi, "Vi ne devus resti en ĉi tie kun mi, Paĉjo, se ĝenus vin."

"Ne ĝenas vin."

"Ne, mi volas diri, ke vi ne devus resti se ĝenus vin."

Mi pensis eble ke li estis kapturniĝa kaj post doni lin la preskribaj kapsuloj je dek unu horoj, mi iris for dum tempo.

Estis luma, malvarma tago, la tero estis kovranta kun grajlo tiu estis frostiĝinta por ke ŝajnis kvazaŭ ĉiuj da la nudaj arboj, l' arbetoj, la tranĉintaj veproj, kaj ĉiuj da la herboj kaj la nuda tero estis vernisita kun glacio. Mi prenis la junan Irlandhundon por promeneto supren la vojo kaj laŭ frosta rojo, sed estis malfacile stari aŭ marŝi sur la glasa surfaco kaj la ruĝa hundo glitis kaj rampis kaj mi falis dufoje, servere, unufoje lasante mian pafilon kaj devante gliti for super la glacio.

Ni akvumis gregeton da korturno sub alta argila riverbordo kun superpendanta vepro kaj mi mortigis du dum ili iris for de l' okulo, super la supro de la riverbordo. Iuj de la gregeto kaŝis en arboj, sed plejmulto da ili disis en vepramasoj kaj necesis salti plurmultfoje sur la glacikovraj altaĵetoj da vepro antaŭ ili kaŝus. Veni ekster, dum oni estis ekvilibra malstabile sur la glacia, elasta vepro ili malfaciligis la pafadon kaj mi mortigis du, maltravis kvin, kaj ekrevenis plaĉa pro trovi gregeton proksiman la domon kaj feliĉa ke estis iom ceterajn trovi je alia tago.

Ĉe la domo oni diris ke la knabo rifuzis lasi iun enveni la ĉambron.

"Vi ne povas enveni," li diris. "Mi ne devas ricivi kion ke mi havas."

Mi iris lin kaj trovis lin en l' ekzakta sama pozicio ke mi enforiris lin, blankvizaĝan, sed kun la suproj de liaj vangoj ruĝiĝis per la febro, fiksrigardanta malmova, tiel li fiksrigardis, la litfinaĵon.

Mi mezuris lian tempaturon.

"Kioma estas ĝi?"

"Io tiel cent," mi diris. Ĝi estis cent du kaj kvar dekonoj.

"Ĝi estis cent du," li diris.

"Kiu diris tiel?"

"La doktoro."

"Via tempaturo estas en ordo," mi diris. "Ĝi estas nenio pri kiu por ĉargreni."

"Mi ne ĉargrenas," li diris, "sed mi ne povas rezisti pensado."

"Ne pensu," mi diris. "Ĵus malstreĉiĝu."

"Mi estas malstreĉiĝanta," li diris kaj rigardis rekte antaŭe. Li estis evidente tenadi streĉe sin pri io.

"Prenu ĉi tion kun akvo."

"Ĉu vi kredi ke ĝi bonfaros?"

"Kompreneble ĝi bonfaros."

Mi sidiĝis kaj malfermis la Pirate libron kaj komencis lagi, sed mi povis vidi ke li ne estis atentanta, tial mi haltis.

"Ĉirkaŭ kiam pensas vi ke mi mortiĝos?" li demandis.

"Kio?"

"Ĉirkaŭ kiom da horo estos antaŭ mi mortiĝas?"

"Vi ne estas mortiĝonta. Kio estas la gravo de vi?"

"Ho, jes, mi estas. Mi aŭdis ke li diris cent du."

"Populoj ne mortiĝas havi febro da cent du. Tiu estas fola maniero por paroli."

"Mi scias ke oni faras tion. Ĉe lernejo en Francio la knaboj diris min ke oni ne povas loĝi kun kvardek kvar gradoj. Mi havas cent du."

Li estis atingata mortiĝi dum la tuta tago, ekde naŭ da horoj en la mateno.

"Vi, povra Schatz," mi diris. "Povra maljuna Schatz. Estas tiel mejloj kaj kilometroj. Vi ne mortiĝos. Tiu estas malsama termometro. Je tiu termometro tridek sep estas normala. Je ĉi tiu speco, normalo estas naŭdek ok."

"Ĉu vi certa?"

"Absoluta," mi diris. "Estas tiel mejloj kaj kilometroj. Vi scias, tiel kiomajn kilometrojn veturas ni kiam ni veturas sepdek en la aŭto?"

"Ho," li diris.

Sed lia rigardado la litfinaĵon malstreĉiĝis malrapide. La teno je li malstreĉiĝis ankaŭ, fine, kaj la sekva tago ĝi estas tre malstreĉita kaj li kriis tre facile je malgrandaj aĵoj tiu estas de ne graveco.